همواره زمانی که شما بخواهید تغییری در شرکت یا سازمان خود ایجاد کنید ، مقاومتهایی در برابر این تغییر صورت می گیرد. اشخاص نه به دلیل خود تغییر بلکه به خاطر عدم اطمینان ملازم تغییر در برابر آن مقاومت می کنند . به خصوص نامطمئنی در ازتباط با روابطی که با دیگران دارند بسیار نقش آفرین است .
  راه برخحورد با مقاومت در برابر تغییر ، قبل از هر چیز این است که به محرکها به ویژه روابط موجود توجه کنیم . در عین حال در صورت امکان ، باید اشخاصی را که بر اثر تغیر تحت تاثیر قرار می گیرند در نظر بگیریم . اجازه بدهید این اشخاص تغییر را تحلیل کنند، بگذارید درباره راه حلی که اتخاذ می کنید مشارکت داشته باشند. شما می توانید از افراد سازمانتان برای حل مسائل موجود کمک بخواهید تا آنها نیز بتوانید در راه حلی که ارائه می شود ایفاگر نقشی باشند. در این شرایط همه آنها نیروی خود را صرف می کنند تا به اتفاق هم کاری صورت دهند و از آنجا که این اشخاص با موضوع و مشکلات موجود آشنایی بیشتری دارند، طرز برخورد آنها با مسئله بسیار موثرتر و کارآمدتر خواهد بود . پل لارنس در مقاله ارزنده و مشهور خود می گوید:
  ((در زمینه مقاومت در برابر تغییر، مهمترین موضوع اطلاع از ماهیت راستین مقاومت است . در واقع آنچه کارکنان در برابر آن مقاومت می کنند، تغییر فنی نیست . مهمتر از تغییرات فنی تغییرات اجتماعی است . مهم تغییر در روابط اجتماعی ملازم تغییر است. برای احتراز از مقاومت اشخاص در برابر تغییر باید خود آنها را در فرایند تصمیم گیری دخالت داد. مشارکت کردن در کارها، ریشه در احساس اشخاص دارد. مهم این است که اشخاص احساس کنند که به بازی گرفته می شوند.))
لارنس در ادامه مطلب می گوید کارکنان ستادی که اغلب وظیفه تجزیه و تحلیل و یافتن راه حل برای مشکلات کارکنان عملیاتی بر عهده آنها واگذار می شود، اغلب با کوته نظری تنها به جنبه های فنی مسئله توجه می کنند و معمولا به روابط اجتماعی موجود توجه می کنند و معمولا به روابط اجتماعی موجود توجه ندارند و اغلب آن را درک نمی کنند. کارکنان ستادی و واحدهای برنمامه ریزی و اجرا به اندازه ای به تکنولوژی تغییر توجه دارند که معمولا به انواع و اقسام عواملی که اشخاص را رنج می دهنند توجه ندارند.
لارنس با خاطر نشان کردن اینکه روابط اجتماعی موجود هستند که بارآوری را امکان پذیر می سازند، بحث خود را به پایان می برد:
  ((نباید فراموش کنیم که همان تشکیلات اجتماعی که در مواقعی تا این حد ناراحت کننده به نظر می رسند برای اجرای کار ضروری هستند. بدون یک شبکه مناسبات اجتماعی ، سازمان و تشکیلات از اشخاصی انباشته می شوند که هرگز نمی دانند چگونه به شکلی سازمان یافته با یکدیگر کار کنند. نمایندگان تشکیلات امور اداری با رعایت این شبکه ، به جای خصومت ورزیدن با آن می توانند به نقطه نظرهای جدید فنی ، امکان پذیرش بیشتری بدهند. ))

منبع : معجزه ارتباط و ان.ال.پی  نوشته جری ریچاردسون ترجمه مهدی قراچه داغی

وابستگي وتعلق…

        دنبال كردن حريصانه هر چيز به معني فراري دادن آنست . كافي است بدنبال معشوق خود بيفتيد تا فراري اش دهيد . حتي پول هم از اين قاعده مستثني نيست . آيا هيچ وقت نياز مبرم به فروش يك ماشين داشته ايد؟ چند خريدار پيدا كرده ايد ؟ هيچ . درسته؟ قيمت پايين آورديد . آيا كسي اهميت داد ؟ هرگز ! ياٌس و نوميدي انسان را به ورطه هلاك مي كشاند و هر چه نگران تر شويد مردم كمتر مي خرند . ! هر گاه با نااميدي درگير مسئله اي مي شويم و يا وابستگي عاطفي و احساسي نسبت به ماجرايي پيدا مي كنيم سدي در برابر آن           مي سازيم . اما روي ديگر سكه چيست ؟! اگر كسي آرامش خود را حفظ كند همه چيز رو به راه مي شود . ! وقتي تصميم مي گيريد عقيده كسي را تغيير دهيد ، چه اتفاقي مي افتد ؟ آيا عقيده اش را عوض مي كند ؟ . نه تا وقتي كه شما زنده هستيد . اما اگر فشار را از روي او برداريد غالبا اتفاق مي افتد كه خود او به طرف عقايد شما كشيده مي شود . هر گاه نگران و منتظر چيزي باشيم مثلا يك تلفن خاص ، ترفيع ، قدرداني رئيس و … در پيرامون خود نيرويي خلق مي كنيم كه احتمال وقوع آن رويداد را از بين مي برد . وابسته نبودن به معناي بي علاقه نبودن نيست . ممكن است نسبت به چيزي وابستگي نداشته باشيم و در عين حال بسيار علاقه مند به آن باشيم . انسانهاي مصمم و ناوابسته به خوبي مي دانند كه تلاش و كيفيت ، نهايتا با پاداش مواجه مي شود . آنها مي گويند : “ اگر اين بار برنده نشوم دفعه آينده و يا دفعه بعد از آن حتما برنده خواهم شد / “ آدمهاي بي علاقه مي گويند : “ كي اهميت مي دهد ؟ “ ، “ چرا زحمت به خود بدهم ؟ “ نا اميدها مي گويند : “ اگر آن كار را به دست نياورم ، مي ميرم ! “ اما ناوابستگان مصمم مي گويند “ به هر طريقي كه شده يك كار خوب پيدا خواهم كرد و براي من مهم نيست كه اين ، چقدر طول مي كشد /“ تنها كساني كه بيش از ثروتمندان به پول فكر مي كنند ، فقرا هستند /“ از آنجائيكه پول ، هم وسيله اي براي بقا و هم سمبولي به نشانه موفقيت است اكثر ما انسانها وابسته به آن هستيم حتي اگر اين حقيقت را انكار كنيم . اما متاسفانه حرص و ولع پول در آوردن ، همه چيز را به نابودي مي كشد . دليل اصلي ثروتمند شدن ثروتمندان ، عدم وابستگي آنها به پول است ، فقرا آرزو مي كنند كه پول به دست آورند و ثروتمندان ايمان دارند كه به دستش مي آورند . 

نتيجه :

 انسان در سطوح جسماني و رواني با قوانين طبيعي سروكار دارد ، طبيعت نااميدي را نمي شناسد ! طبيعت در جستجوي توازن است و نا اميدي و توازن هرگز در يك قالب نمي گنجد . زندگي نبايد يك كشمكش بي انتها باشد . بگذاريد هر چيزي جريان عادي خود را طي كند . اين ، بي تفاوتي نيست اجبار و اكراه هم نيست . شما مي توانيد بگوييد : “ من نمي فهمم كه اين اصول چگونه عمل مي كنند ! “ مگر شما مي دانيد كه نيروي جاذبه چگونه عمل مي كند ؟ كاري كه ما بايد در زندگي انجام دهيم استفاده كردن از اين اصول است . نيازي نيست كه آنها را درك كنيم .

وابستگي به معشوق

سرچشمه غم و نااميدي ، تمايل است . “ من به تو نياز دارم و بدون تو نمي توانم زندگي كنم!“ اين عشق نيست گرسنگي است شما نمي توانيد در آن واحد هم كسي را دوست بداريد و هم بي تابانه نيازمندش باشيد. عاشق واقعي كسي است كه معشوق خود را آزاد مي گذارد تا خودش باشد، تا هر آنچه كه خود مي خواهد ، باشد. در عشق اجباري نيست. عشق يعني اختيار انتخاب به معشوق دادن. در اينجا سخن از عدم وابستگي است براي آنكه كسي يا چيزي را بدست آوري، رهايش كن. تا چيزي را نپذيريم نمي توانيم تغييرش دهيم. تنفر چيز خوبي نيست. وقتي از چيزي تنفر داشته باشيم به گونه اي نا مريي به آن متصل مي مانيم و اين اتصال، باعث ماندگاري موضوع تنفر مي شود.

مثال 1: فرض كنيد كه مقروض هستيدوازبدهكاري تنفر داريد. با اين شرايط بهبود بخشيدن به وضعيت مالي، كار آساني نيست. شما انرژي فراواني را صرف نشان دادن تنفرتان از قرض ميكنيد:“ من دارم در جا مي زنم“،“ من غرق شده ام “ و … اما راه خروج از قرض و بدهكاري اين است كه واقعت موجود را بپذيريم و بدون آشوب و اضطراب، راهي براي خروج پيدا كنيم. پذيرفتن واقعيت موجود به معني“ تسليم شدن“ نيست بلكه به معني درك واقعيت است.

مثال2: تا زمانيكه چاقي خود را به عنوان يك واقعيت نپذيرفته ايم يا اصولاً چاق بودن خود را انكار مي كنيم يااينكه خود رابه خاطرچاق بودن سرزنش مي كنيم. در هر دو صورت، چاق باقي مي مانيم! كم كردن وزن از زماني آغاز مي شود كه چاقي خود را قبول كرده باشيم . با عصباني شدن و دعا كردن ، راه به جايي نمي بريد . براي غلبه كردن برچيزي كه دوستش نداريدابتدا بايد به جاي مقاومت كردن، آن را بپذيريد و آنگاه چيزي مثبت جايگزينش كنيد .

نتيجه :

 سرچشمه غم و اندوه ، تمايل است . وعاشق واقعي كسي است كه معشوق خود را آزاد مي گذارد تا خودش باشد . تا چيزي را نپذيرم ، نميتوانيم تغييرش دهيم